ای امام جود و ای بحر سخا
یا محمد یا تقی ، ابن الرضا
همچو احمد بر خداوندی قریب
لیک اندر بیت خود بودی غریب
فضل بر ام فضل کردی بیشمار
“لا یزید الظالمین الا خسار”
او ندانست قدر بحر فضل تو
داد امر شادی اندر قتل تو
درب بیت تو که دائم باز بود
بهر امت ملجأ و همراز بود
بسته شد از کینه ی عباسیان
گشت ویران آشیان شیعیان
زهر خوردی و دلت آتش گرفت
مادرت زهرا یقینش غش گرفت
بین حجره،ای غریب ابن الغریب
سوختی و چاک بنمودی گریب
صوت و فریادت ولی راهی نشد
بین سوت و هلهله جایی نشد
پیکرت بر بام خانه مانده بود
بال کفترها به رویش سایه بود
مانده بود اما بدون سایه ها
پیکر جدت به روی ماسه ها
کربلا شد سرزمین شور و شین
آجرک الله فی مصب الحسین